Paarse krokodil

Op een bijeenkomst voor jonge ambtenaren sprak ik ooit een collega die na de verhuizing naar de nieuwe, minimalistische kantooromgeving in één van de Haagse kolossen toch wat sfeer op zijn werkplek mistte. Om de boel wat op te fleuren, wilde hij samen met een stagiaire posters ophangen. Een onschuldig plan dat echter al snel ontaarde in een formeel overleg waarin welgeteld acht personen aanschoven om ‘de aankleding af te stemmen’.

Ik hoef je vast niet te vertellen dat deze anekdote met zowel gelach als herkenning werd ontvangen. We kennen immers allemaal die paarse krokodil. De uitwassen van de bureaucratie, ook wel red tape genoemd, waardoor jaarlijks flink wat (jonge) ambtenaren afhaken. Want waar een zekere mate van bureaucratie onontbeerlijk is voor een goede overheid, dwingt een overkill aan stroperige procedures, eindeloze afstemmingsrondes en rigide regeltjes gefrustreerde ambtenaren tot de keuze: vluchten voor de krokodil of hem bevechten?

Het goede nieuws: voor dat laatste hoef je echt geen crocodile dundee te zijn.

De paarse krokodil ontstaat namelijk niet zozeer uit organisatiestructuren of regelgeving die ver boven ons tot stand komt maar vooral uit cultuur. Uit die interne werkwijzen die we zelf bedenken en in stand houden.

Zo ontdekte ook ik toen ik bij mijn vorige werkgever een afdelingsborrel probeerde te introduceren. Niets bijzonders, gewoon wat zelfmeegebrachte hapjes en drankjes nuttigen op het dakterras. Buiten werktijd en op eigen kosten: onschuldiger kan niet zou je denken. En dus vroeg ik, naïef als ik was, niets of niemand toestemming en stuurde gewoon een uitnodiging rond.

Stomverbaasd was ik dan ook toen de, weliswaar enthousiaste, reacties gepaard gingen met de vraag of er al een akkoord van Facilitaire Zaken was.

En of ik dan inventariseerde wie wat meenam. Moesten we daar eigenlijk geen verdere afspraken over vastleggen?

Gewend aan regelzucht, lijken we bij gebrek aan strakke kaders geneigd die zelf te creëren. Onze eigen krokodil mee te brengen. En ontstaan situaties als hierboven. Uiteraard kwam er nooit een formeel verzoek of wat voor regel dan ook voor die bewuste borrel. Of voor één van de borrels die, op initiatief van andere, geënthousiasmeerde collega’s, daarop volgden. Krokodil in het bakje.

Dat ook wij onderdeel zijn van de paarsekrokodillencultuur, betekent dat we ook zelf wat kunnen doen om werken bij de overheid aantrekkelijker te maken. Door te beginnen met gewoon een poster op te hangen. Zo’n aanbiedingsformulier dat toch niemand leest eens achterwege laten. Of dat nieuwe idee direct uitproberen onder het mom dat het soms toch beter is achteraf excuses aan te bieden dan vooraf toestemming te vragen. Ook in jouw organisatie is er vast iets waarvan je regelmatig denkt dat het eenvoudiger, beter of simpelweg leuker kan. Stop met wachten op die verandering en begin er zelf mee.

Trefwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.