Pleisterambtenaren

Een veelgehoorde klacht over overheidsorganisaties is dat ze traag en ontransparant handelen. Je van het spreekwoordelijke kastje naar de muur en terug sturen. Het feit dat publieke organisaties en afdelingen daarbinnen door de aanhoudende bezuinigingen ertoe neigen hun grenzen nog sterker aan te geven, maakt dat niet makkelijker.

Want burgers helpen van wie de vraag net buiten je reguliere dienstverlening of rol valt, kost extra tijd, geld en mankracht. En daar begint de beperking vaak.

Naast ergernis of vertraging leidt dat ertoe dat zaken, mensen, tussen wal en schip vallen. Omdat een situatie niet in het standaard plaatje past. Of omdat meerdere afdelingen, of erger nog, meerdere instanties betrokken zijn. Instanties of afdelingen die niet fatsoenlijk samenwerken. Want ook dat kost vooral tijd, zo denkt men vaak. ‘Daarvoor moet u niet hier bij X zijn, maar bij Y’. Uiteraard is het antwoord van Y meestal: ‘Dat vinden ze misschien bij X, maar dit valt toch echt niet onder onze verantwoordelijkheid’.

Daar sta je dan als burger. Of als ambtenaar, want ook medewerkers kunnen binnen de overheid in zo’n situatie raken. Zo ondervond ook ik toen ik afscheid nam van een vorige werkgever. Een afscheid dat samenviel met een grote organisatieverandering, waardoor het ineens meer dan een half jaar duurde tot de in wezen simpele papierwinkel rond mijn vertrek op gang kwam. Aankaarten had weinig zin, want aangezien iedereen het druk had en alle rollen en verantwoordelijkheden gelijktijdig aan het verschuiven waren, werd de route: Kastje. Muur. Kastje.

Dat is op zijn zachtst gezegd vervelend, niet alleen voor burgers of medewerkers maar ook voor veel ambtenaren die wel anders zouden willen maar worden gehinderd door grenzen en muren binnen en buiten de eigen organisatie. Dat lossen we alleen niet op met meer tijd of meer ambtenaren die grenzen trekken.

Dat vraagt om fixers.

Pleisterambtenaren, die over afdelings- en organisatiegrenzen heen kunnen werken. En als het echt moet zelfs door muren heen.

Die in het gat springen om te voorkomen dat anderen tussen wal en schip belanden. De spreekwoordelijke BHV-ers van de overheid. En leidinggevenden die daar op sturen.

Want het maakt die burger, klant of medewerker echt weinig uit of hij afdeling A of B het doet en of het echt wel hun verantwoordelijkheid is, zolang hij of zij maar geholpen wordt. Wat dat betreft kunnen we een voorbeeld nemen aan het BHV-model van ‘kastjesorganisatie’ IKEA, waar zowel winkel- als stafmedewerkers op drukke momenten bijspringen in de keuken, bij de vulploeg of achter de kassa. Daar worden gelukkig ook in de publieke sector al stappen in gezet. Want uiteindelijk gaat het niet om jouw rol of functie, afdeling of organisatie maar om het resultaat. En of je dat resultaat nu uitdrukt in tevredenheid of efficiency, met oplossen bereiken we toch meer dan met afschuiven.

Foto door jaredeberhardt

Trefwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *


*

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.